វិចារណកថា៖ អ្វីដែលយើងធ្វើចំពោះធម្មជាតិ នឹងត្រឡប់មកកាន់យើងវិញ «រាល់សកម្មភាពទាំងអស់ សុទ្ធតែជាការវិលជុំ សូម្បីតែនៅពេលយើងមើលមិនឃើញការត្រឡប់មកវិញរបស់វាក៏ដោយ»

ភ្នំពេញ៖ នៅពេលសំរាមត្រូវបានបោះចោលទៅក្រៅរបង វាអាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាវាបានបាត់ទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ ទឹកភ្លៀងអាចនាំយកវាទៅក្នុងលូ ដែលអាចធ្វើឱ្យស្ទះទឹក ហូរចូលទៅក្នុងអូរ ឬបែកបាក់ទៅជាបំណែកតូចៗ។ នៅពេលក្រោយមក សហគមន៍ដដែលនោះ អាចនឹងប្រឈមមុខនឹងបរិយាកាសជុំវិញខ្លួនកាន់តែកខ្វក់ ការលិចលង់ ការខូចខាតដល់សត្វពាហនៈ ឬត្រូវចំណាយថវិកាសម្អាតកាន់តែច្រើន។ សកម្មភាពដែលបានធ្វើ ត្រឡប់មកវិញក្នុងទម្រង់មួយផ្សេងទៀត។

គោលការណ៍នេះ មិនមែនជាការដាក់ទោសបែបពូកែស័ក្តិសិទ្ធិអ្វីនោះទេ។ វាគឺជាច្បាប់ «ហេតុ និងផល»។ នៅពេលដីត្រូវបានទុកឱ្យនៅទំនេរទទេស្អាត ទឹកភ្លៀង និងខ្យល់អាចនាំយកវាទៅបាត់។ នៅពេលប្រភពទឹកត្រូវបានបំពុល ការធ្វើប្រព្រឹត្តិកម្មឱ្យស្អាតកាន់តែពិបាក ហើយហានិភ័យសុខភាពអាចកើនឡើង។ នៅពេលព្រៃឈើ និងតំបន់ដីសើមត្រូវខូចខាត សហគមន៍អាចនឹងបាត់បង់អត្ថប្រយោជន៍មួយចំនួនដែលប្រព័ន្ធទាំងនោះធ្លាប់បានផ្តល់ឱ្យ។

សកម្មភាពវិជ្ជមានក៏ត្រឡប់មកវិញដូចគ្នា។ ដើមឈើដែលទទួលបានការថែទាំ អាចផ្តល់មម្លប់ដល់ថ្នាក់រៀននៅថ្ងៃក្រោយ។ សំរាមដែលបានកាត់បន្ថយនៅថ្ងៃនេះ មិនចាំបាច់ត្រូវតាមប្រមូលនៅថ្ងៃស្អែកឡើយ។ តំបន់ខាងលើដងទន្លេដែលត្រូវបានការពារ អាចជួយទ្រទ្រង់ទឹកឱ្យស្អាតដល់អ្នកខាងក្រោម។ ចំណេះដឹងដែលបានចែករំលែកទៅកាន់សិស្សម្នាក់ អាចជះឥទ្ធិពលដល់គ្រួសារទាំងមូល។

ផលវិបាក មិនមែនតែងតែផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ ឬស្មើភាពគ្នានោះទេ។ មនុស្សដែលបង្កការខូចខាត អាចមិនមែនជាអ្នកដំបូងដែលរងទុក្ខពីវានោះឡើយ។ មនុស្សដែលមានធនធានតិចតួច អាចជាអ្នករ៉ាប់រងបន្ទុកធ្ងន់ធ្ងរជាងគេ។ នេះជាមូលហេតុដែលទំនួលខុសត្រូវបរិស្ថាន រួមបញ្ចូលទាំងភាពយុត្តិធម៌ និងការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដែលនៅផុតពីភ្នែករបស់យើង។

យើងគួរជៀសវាងការអះអាងថា រាល់ព្យុះភ្លៀង ជំងឺ ឬទុក្ខលំបាកទាំងអស់ សុទ្ធតែបណ្តាលមកពីទង្វើរបស់មនុស្សម្នាក់។ ប្រព័ន្ធធម្មជាតិមានភាពស្មុគស្មាញ ហើយកត្តាជាច្រើនធ្វើការប្រកៀកស្មាគ្នា។ មេរៀន គឺសាមញ្ញណាស់៖ សកម្មភាពផ្លាស់ប្តូរលក្ខខណ្ឌ ហើយលក្ខខណ្ឌដែលបានផ្លាស់ប្តូរ ជះឥទ្ធិពលដល់ជីវិត។

មុននឹងធ្វើសកម្មភាព សូមស្រមៃមើលរង្វង់មួយ៖ តើរបស់មួយនេះអាចនឹងទៅណា? តើនរណាខ្លះអាចនឹងដកដង្ហើមយកផ្សែងនេះ? តើអ្វីខ្លះអាចលូតលាស់ចេញពីដីនេះ? តើនរណាខ្លះអាចនឹងប្រើប្រាស់ទីកន្លែងនេះបន្ទាប់ពីខ្ញុំ? សំណួរទាំងនេះ ពង្រីកទស្សនវិស័យរបស់យើង។

រង្វង់នេះ ក៏ផ្តល់នូវសេចក្តីសង្ឃឹមផងដែរ។ អំពើល្អធ្វើដំណើរទៅមុខ។ សកម្មភាពប្រកប្រដោយការប្រុងប្រយ័ត្នរបស់សិស្សម្នាក់ អាចមើលទៅដូចជាបាត់បង់ ប៉ុន្តែមាននរណាម្នាក់បានកត់សម្គាល់ឃើញ។ ទម្លាប់មួយរីករាលដាល។ តំបន់ស្អាតមួយ រក្សាភាពស្អាតបានយូរជាងមុន។ សេចក្តីទុកចិត្តកើនឡើង។

យើងកំពុងរស់នៅក្នុងផលវិបាកនៃសកម្មភាពកន្លងមកជាច្រើនរាប់មិនអស់ ហើយមនុស្សជំនាន់ក្រោយ នឹងរស់នៅក្នុងផលវិបាកនៃសកម្មភាពរបស់យើង។ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងរាល់លទ្ធផលទាំងអស់បានទេ ប៉ុន្តែយើងអាចជ្រើសរើសអ្វីដែលយើងបញ្ជូនចូលទៅក្នុងរង្វង់នោះបាន។

សូមឱ្យយើងបញ្ជូននូវការយកចិត្តទុកដាក់។ វាអាចត្រឡប់មកវិញជាទឹកស្អាតជាងមុន មម្លប់ត្រជាក់ជាងមុន ដីមានជីជាតិជាងមុន សហគមន៍រឹងមាំជាងមុន ឬជាសេចក្តីក្លាហាននៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដទៃ។

សូម្បីតែនៅពេលការត្រឡប់មកវិញនោះមើលមិនឃើញ ក៏សកម្មភាពនោះនៅតែប្រែក្លាយលក្ខខណ្ឌដែលជាប្រភពនៃជម្រើសនាអនាគតឱ្យប្រសើរឡើងដែរ។ យើងធ្វើល្អ មិនមែនដោយសារតែមានរង្វាន់ធានាជូននោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែការបង្កើតលក្ខខណ្ឌឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង គឺជាកិច្ចការដែលមានតម្លៃដោយខ្លួនឯងរួចជាស្រេច។

ទស្សនៈតាមបែបព្រះពុទ្ធសាសនា

កម្ម (ទង្វើ) ចង្អុលបង្ហាញពីសារសំខាន់ខាងសីលធម៌នៃសកម្មភាពដែលមានចេតនា និងផលវិបាករបស់វា។ វាពិបាកនឹងជាប្រព័ន្ធសាមញ្ញនៃការផ្តល់រង្វាន់ និងការដាក់ទោសភ្លាមៗនោះណាស់។ សកម្មភាពប្រកបដោយប្រាជ្ញា បង្កើតលក្ខខណ្ឌដែលកាត់បន្ថយទុក្ខវេទនា។ ការចងចាំពីផលវិបាក ជួយឱ្យយើងធ្វើសកម្មភាពដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន និងយកចិត្តទុកដាក់កាន់តែខ្លាំង។

ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

តើសកម្មភាពវិជ្ជមានអ្វីខ្លះ ដែលអាចត្រឡប់មកកាន់សហគមន៍របស់ខ្ញុំ ជារូបភាពប្រយោជន៍នាពេលអនាគត?

សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

ជ្រើសរើស «អំពើល្អដែលត្រឡប់មកវិញ» មួយ៖ កាត់បន្ថយសំរាម ថែរក្សាដើមឈើ ការពារប្រភពទឹក ឬបង្រៀនទម្លាប់ល្អមួយដល់អ្នកដទៃ។

ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងបញ្ជូនសកម្មភាពដែលប្រកបដោយការគិតគូរទៅកាន់ពិភពលោក ហើយជឿជាក់ថារាល់លក្ខខណ្ឌល្អៗទាំងអស់ សុទ្ធតែមានសារសំខាន់។

«នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ គឺយើងកំពុងការពារសព្វសត្វទាំងអស់—រួមទាំងខ្លួនយើងផងដែរ»។